პოსტი არქივიდან…

4746 by CrazyTob

თბილისის ფორუმის ხშირი სტუმარი არ ვარ, მაგრამ ხანდახან წამიცდება ხოლმე მაინც ხელი და შევდივარ იმ დღესაც ერთი თემის სათაურმა მიიქცია ყურადღება: ადამი და ევას მერე უარესობისკენ რატომ ვითარდება ყველაფერი და რამე თუ გვეშველება როდისმეო..

ეგ იყო და გამახსენდა პატარაობის თავსატეხი ყველას უფიქრია ალბათ, ბავშვობაში მაინც, როგორი უნდა ყოფილიყო სრულყოფილი სამყარო, სადაც ყველა ტკივილის გარეშე იცხოვრებდა და ბედნიერი იქნებოდა : )
მახსოვს რომ ვერანაირ დასკვნამდე მივდიოდი და თავს ვანებებდი ხოლმე.

გვიან მივხვდი, ასეთი სამყაროს არსებობა ადამიანის ბუნებიდან გამომდინარე შეუძლებელია.
თუნდაც იმიტომ, რომ ფარდობითობა არ იძლევა ამის საშუალებას,
რომ ტკივილის განცდის, უბედურების გარეშე ვერ აღიქვამს ადამიანი ბედნიერებას;
რომ მარტოობის გარეშე ვერ გაიგებს მეგობრის ფასს;
რომ ღალატის, ტყუილის გარეშე სათანადოდ ვერ დააფასებს ერთგულებას;
რომ იმედგაცრუების, შეცდომის სიმწარის, შრომის გარეშე არ მოუტანს მიღწეული წარმატება სიამოვნებას;
რომ შიშის გარეშე არაფრად ჩააგდებს სხვის სიმამაცეს;
რომ თუ ყველაფერი ლამაზი იქნება მის გარშემო, ამას უკვე ჩვეულებრივ ამბად მიიღებს;
რომ თუ ყოველთვის ბედნიერი იქნება, ის არ იქნება სინამდვილეში ბედნიერი;
რომ ადამიანებს შორის ყოველთვის აღმოჩნდება გასაყოფი საგანი, რასაც ვერ გაიყოფენ;
რომ რაც უფრო გიყვარს ახლობელი, უფრო მეტად გძულს ის, ვინც მის საწინააღმდეგოდ მოქმედებს;
რომ განადგურება უფრო ადვილია, ვიდრე შექმნა და რომ ყოველთვის აღმოჩნდება ზარმაცი და უსინდისო, ვინც შეეცდება მარტივი გზით მიიღოს ყველაფერი;
რომ ყველას განსხვავებული აზრი აქვს იმის შესახებ, თუ რა არის კარგი და რა არის ცუდი;
რომ ყველას განსხვავებული გემოვნება აქვს;
რომ სინამდვილეში ვერავინ გაგიგებს, მანამ სანამ საკუთარ თავზე არ გამოცდის იგივეს;
რომ ადამიანებს ძალიან სჭირდებათ მიიღონ დაფასება, მაგრამ ხშირ შემთხვევაში მას არ გასცემენ;
რომ სიცოცხლეს აზრი არ ექნებოდა სიკვდილის გარეშე;

არ ვიცი ასეთი ბუნება კარგია თუ ცუდი, მაგრამ ფაქტია, რომ ასეა და ფიზიკურად შეუძლებელია ისეთი გარემოს არსებობა, რომელიც ყველასთვის მისაღები იქნება..

მორალი: საჭიროა შეცდომებიც, საჭიროა სინანულიც, საჭიროა ტკივილიც, საჭიროა იმედგაცრუებაც იმიტომ რომ ესენი გვიბიძგებენ უკეთესობისკენ, სტიმულსაც გვაძლევენ რაღაც გაგებით, მთავარი გამოსავლის პოვნაა, გამკლავება : ) იმიტომ რომ ”რაც არ გვკლავს, გვაძლიერებს”…

Tags: უტოპია

წერილი გამოქვეყნდა Tuesday, September 22nd, 2009 დღეს 10:33 pm საათზე და შენახულია კატეგორიაში Non-virtual life :). წერილის გამოხმაურებებისთვის თვალყურის დევნება შესაძლებელია RSS 2.0 feed-ით.