არც ავტორის და არც ბავშვის ვინაობა არ ვიცი, მაგრამ საშინლად მიყვარს ეს ფოტო.. და აქ იყოს რომ ხშირად დავინახო ხოლმე..

ბლა ბლა ბლა მიზეზების გამო ბოლო ერთი თვე გზაში იყო და ახლახანს ჩამოვა ჩემთან ის რაღაცა, რაზეც 9 თვის წინ მქონდა პოსტი (Gadgets from my wishlist). მაშინაც და შეძენამდე ერთი დღით ადრეც არ ვფიქრობდი რომ მაგას ავირჩევდი.. მაგრამ ბოლოს გადავწყვიტე რომ არც თუ ბევრი რამ მინდა.. უფრო სწორედ არაფერი მინდა ამდენი ხნის განმავლობაში (ამის გამოკლებით) და გამოვიწერე Wacom Cintiq 12wx.

ნუ, თუ არ ცდის ადამიანი, ბევრიც რომ ვილაპარაკო ძნელი აღსაქმელი იქნება - ძალიან მოსახერხებელია. წარმოიდგინეთ, რომ ფურცელზე გაქვთ ფოტოშოპის შესაძლებლობები (ძირითადად ამასთან მაქვს შეხება, თორემ სამ განზომილებიან ობიექტებზე მუშაობისასაც ხშირად გამოიყენება).

ფანქარს 1024 დაჭერის (pressure) დონე აქვს და ამის გამო ძალიან გავს ნამდვილს. ერთადერთი ხმა არ აქვს ხატვის დროს..  არც დაყოვნების დროს შეამჩნევთ. ეკრანზეც ზუსტად იმ დროს დადის კურსორი, რა დროსაც ფიზიკურად ფანქარი.

ზედ არსებული shortcut ღილაკები ყველანაირად ხელს უწყობენ მომხმარებელს, რომ კომპიუტერის კლავიატურაზე არ მოუწიოთ ხელის გადაყოფა

პლანშეტის ეკრანი ცალკე მონიტორად უერთდება კომპიუტერს და უფრო დიდი სივრცეა ^^

ჯერჯერობით ნაკლი, რაც თვალში მხვდება, ბევრი კაბელები და ბლოკებია. ერთგან თუ ააწყობ, იმის მიგრაციას ერთი საათი უნდა  საერთო ჯამში კი იმაზე კმაყოფილი ვარ, ვიდრე შეიძლება

ეხლა მთავარია მოვიფიქრო, ლეკვას როგორ ვაჩვენო. თუ არა და მთის და მუჰამედის პრინციპით ვიმოქმედებ

p.s. სურათს ხვალ დღის სინათლეზე გადავუღებ

პოსტი არქივიდან…

4746 by CrazyTob

თბილისის ფორუმის ხშირი სტუმარი არ ვარ, მაგრამ ხანდახან წამიცდება ხოლმე მაინც ხელი და შევდივარ იმ დღესაც ერთი თემის სათაურმა მიიქცია ყურადღება: ადამი და ევას მერე უარესობისკენ რატომ ვითარდება ყველაფერი და რამე თუ გვეშველება როდისმეო..

ეგ იყო და გამახსენდა პატარაობის თავსატეხი ყველას უფიქრია ალბათ, ბავშვობაში მაინც, როგორი უნდა ყოფილიყო სრულყოფილი სამყარო, სადაც ყველა ტკივილის გარეშე იცხოვრებდა და ბედნიერი იქნებოდა : )
მახსოვს რომ ვერანაირ დასკვნამდე მივდიოდი და თავს ვანებებდი ხოლმე.

გვიან მივხვდი, ასეთი სამყაროს არსებობა ადამიანის ბუნებიდან გამომდინარე შეუძლებელია.
თუნდაც იმიტომ, რომ ფარდობითობა არ იძლევა ამის საშუალებას,
რომ ტკივილის განცდის, უბედურების გარეშე ვერ აღიქვამს ადამიანი ბედნიერებას;
რომ მარტოობის გარეშე ვერ გაიგებს მეგობრის ფასს;
რომ ღალატის, ტყუილის გარეშე სათანადოდ ვერ დააფასებს ერთგულებას;
რომ იმედგაცრუების, შეცდომის სიმწარის, შრომის გარეშე არ მოუტანს მიღწეული წარმატება სიამოვნებას;
რომ შიშის გარეშე არაფრად ჩააგდებს სხვის სიმამაცეს;
რომ თუ ყველაფერი ლამაზი იქნება მის გარშემო, ამას უკვე ჩვეულებრივ ამბად მიიღებს;
რომ თუ ყოველთვის ბედნიერი იქნება, ის არ იქნება სინამდვილეში ბედნიერი;
რომ ადამიანებს შორის ყოველთვის აღმოჩნდება გასაყოფი საგანი, რასაც ვერ გაიყოფენ;
რომ რაც უფრო გიყვარს ახლობელი, უფრო მეტად გძულს ის, ვინც მის საწინააღმდეგოდ მოქმედებს;
რომ განადგურება უფრო ადვილია, ვიდრე შექმნა და რომ ყოველთვის აღმოჩნდება ზარმაცი და უსინდისო, ვინც შეეცდება მარტივი გზით მიიღოს ყველაფერი;
რომ ყველას განსხვავებული აზრი აქვს იმის შესახებ, თუ რა არის კარგი და რა არის ცუდი;
რომ ყველას განსხვავებული გემოვნება აქვს;
რომ სინამდვილეში ვერავინ გაგიგებს, მანამ სანამ საკუთარ თავზე არ გამოცდის იგივეს;
რომ ადამიანებს ძალიან სჭირდებათ მიიღონ დაფასება, მაგრამ ხშირ შემთხვევაში მას არ გასცემენ;
რომ სიცოცხლეს აზრი არ ექნებოდა სიკვდილის გარეშე;

არ ვიცი ასეთი ბუნება კარგია თუ ცუდი, მაგრამ ფაქტია, რომ ასეა და ფიზიკურად შეუძლებელია ისეთი გარემოს არსებობა, რომელიც ყველასთვის მისაღები იქნება..

მორალი: საჭიროა შეცდომებიც, საჭიროა სინანულიც, საჭიროა ტკივილიც, საჭიროა იმედგაცრუებაც იმიტომ რომ ესენი გვიბიძგებენ უკეთესობისკენ, სტიმულსაც გვაძლევენ რაღაც გაგებით, მთავარი გამოსავლის პოვნაა, გამკლავება : ) იმიტომ რომ ”რაც არ გვკლავს, გვაძლიერებს”…

მაწყნარებს, მამშვიდებს და ბედნიერად მაგრძნობინებს თავს. მაშინაც კი, როცა ცუდად ვარ და კარგად გახდომაც არ მინდა

იმდენად მიყვარს, არ მინდა სადმე დამეკარგოს ან დამავიწყდეს.. ამიტომ აქ უნდა მქონდეს :))

ხელი ვერ მიბრუნდება იმის დასაწერად, რომ ჩემი შვებულება დასრულდა მაგრამ არაფერს ხომ ფასი არ აქვს დასასრულის გარეშე. სამაგიეროდ, იმდენი მხიარულებით და სიცილით რამდენიმე წლის სიცოცხლე მომემატა და იმ წლებისთვის გასახსენებლადაც ბევრი ბედნიერი წუთი შევმატე მოგონებების სკივრს.

ბუნებაში გასვლა და სიმშვიდე იმით მაინც მიყვარს, რომ ახალი იდეები წვიმასავით მოდის, განხორციელება თქვი შენ… თანაც ხანდახან საჭიროა ხოლმე გვერდზე გადგომა, ან ზევიდან დახედვა, ან ცივი გონებით განსჯა და პრობლემების მოგვარებაც მარტივია ასე..

ბევრი ვიფიქრე თუ ცოტა, მომენატრა ჩემი დღიური, ინკოგნიტო ბლოგიც და სხვებისაც მშურს უკვე, პირად თემებზე რომ წერენ პოსტებს.. ჰოდა, გადავწყვიტე ამ ისედაც აჯაფსანდალ ბლოგს ახალი ტიპის წერილები შევმატო. თუნდაც იმიტომ, რომ გულის სათქმელის გამზიარებლები სანაპიროზე დავტოვე v_v და ჯერ კიდევ არ აპირებენ ჩამოსვლას.

(more…)

Yiruma - River Flows in You

Twilight-შიც არის ეს კომპოზიცია, ედვარდი რომ უკრავს. და Final Fantasy-ის საუნდტრეკია კიდევ, თუ არ ვცდები. შეგიძლიათ ნახოთ ამავე კომპოზიტორის Kiss the rain..

Keith Jarrett - The Köln Concert (Part 1)　January 24, 1975

კომენტარებს არ გავაკეთებ, იმიტომ რომ ძალიან მომწონს  ბუნების გარემოცვაში თუ მოუსმენთ, უკეთესი ეფექტი აქვს..

Update: მეგონა მოვატყუებდი იუთუბს და ჩემს ჭკუაში ემბედი გავაკეთებინე. შენც არ მომიკვდე. ჰოდა, რადგან იგივე ფრაგმენტი ვერსად ვნახე, აგერ ლინკი თვითონ იუთუბზე.

David Lanz - Nightfall

კიდევ ძალიან ლამაზია მისი Cristofori’s Dream

რაღაცით კარგი დღეა დღეს :))) ნუ, დილა არ ითვლება  ეზოში ყველაფერს გადავუარე მგონი :))) თითები გავიტაოტიანე :)) და კიდევ ბევრი უსიამოვნო წვრილმანი. ცოტა ხანში მივხვდი, რომ კარგ ხასიათზე დადგომა ჯობდა, თორემ ნაკაწრები არ ამცდებოდა..

მერე რაღაცები წარმატებით დამთავრდა რამხელა სიამოვნებაა ხომ პროგრამაში შეცდომების გასწორება?

მთავარი მაინც კარგი განწყობაა იღბალი მოაქვს

ამ პოსტში ისევ ლექციებზე საუბარი მინდოდა და გადავუხვიე. ყველაფერი იოსების ახალი პოსტის ნახვით და ლეკვას რჩევით დაიწყო

სტენფორდის (და კიდევ სხვების) ლექციები იუთუბზე.. მმმ… კონკრეტულად Programming paradigms, რომელსაც პროფესორი ჯერი კეინი კითხულობს. ცარცის დაფა მომწონს და ლექტორის იუმორი :)) კარგი მოსასმენია. საინტერესო მოკლედ თქვენც გირჩევთ..

Cintiq 12WX

მმმ… ეს ყველაზე გემრიელი რაღაცაა. სახატავი ელექტრონული დაფა - Wacom Cintiq 12WX.

ჩემს wishlist-ში ალბათ უფრო მისი სხვა მოდელი შევა, მაგრამ ეს იდეალური ვარიანტია. ხატვის დროს ზედ დაფაზე ჩანს ყველაფერი.

 
არ ვიცი ამას როგორ ეძახიან ფოტოგრაფები ქართულად. ვიკიპედიას თუ დავუჯერებ, გადაღების ერთ-ერთი ტექნიკაა, რომლის მიხედვით კამერის ლინზის მოძრაობით ფოკუსი იცვლება და საკმაოდ უჩვეულო ფოტო მიიღება. გადაღებული ობიექტი მინიატურული ჩანს.

ფოკუსის ცვლილება უკვე გადაღებულ ფოტოზეც შეიძლება. მაგალითად Photoshop-ის ან მსგავსი რედაქტორის გამოყენებით მხოლოდ რამდენიმე მოქმედებაა საჭირო. ნაბიჯები შეგიძლიათ ამ საიტზე ნახოთ.

ფოტოს ორიგინალი, ანუ მანამ დავამახინჯებდი ამ ბმულზეა: werol

ამ ეფექტის გამოყენებით შექმნილი ბეევრი ფოტო

Flickr-ზე:

Smashingmagazine-ზე:

ფოტოს ავტორი: rHytHm123

ერთ-ერთი უსაყვარლესი კომპოზიცია, რომელიც რაღაც არარეალურს მაგონებს..
რიჩარდ კლეიდერმანის Ballade Pour Adeline.

mp3 ვერსია
კომპოზიციის ნოტები პიანინოსთვის