გლობალიზაციამ რომ ვერაფერი დაგვაკლოს

წყარო: ეროვნული სამოსის დღე
წყარო: ეროვნული სამოსის დღე
სათაურს ანდრო დგებუაძეს დავესესხები 🙂 ამ პოსტს მის გამოსვლასთან არანაირი კავშირი არ აქვს, თუმცა ის ჩემი საყვარელი გამოსვლაა და გირჩევთ.

ეს წერილი უფრო პირადი ხასიათისაა და ჩემ თავთან დიალოგს ჰგავს. ვცდილობ, რაღაც კითხვებზე პასუხი მოვძებნო, თუმცა არც ისე წარმატებით გამომდის. ზოგიერთი კითხვა ბოლო დროს ხშირად ბრუნდება და პოსტის დაწერა მომინდა.

ტრადიციულ ოჯახში გავიზარდე. მშობლები არასდროს გვზღუდავდნენ და არჩევანის თავისუფლებას ყოველთვის გვაძლევდნენ. ყველაფერს გვერდით დებდნენ და განათლებას პირველ ადგილზე აყენებდნენ. დედას წასვლაც კი არასდროს დაუშლია ჩემთვის, არადა არ უნდოდა ძალიან შორს ვყოფილიყავი ქვეყნიდან. ხომ არის გამოთქმა – საუკეთესო რამ, რაც შვილებს შეგიძლია მისცე – ეს ფრთებია და ფესვები. ჩემებმა ამ რთულ საქმეს გაართვეს თავი, ამიტომ მუდამ ვიქნები მათი მადლიერი და ამაყი.

ამ გადმოსახედიდან ვხედავ, რომ ქართული, ტრადიციული და თავისუფალი ძალიანაც კარგად შეესაბამება ერთმანეთს.

ბოლო დროს ხშირად მეფიქრება ამაზე. იყო პერიოდი, როცა ძალიან მიცრუებდნენ გულს ადამიანები და ვბრაზობდი მათზე – ქართველობა რა გადასარჩენი და შესანარჩუნებელია მეთქი.
რამდენიმე კარგი მეგობარი მყავს, არაქართული წარმოშობის და ყოველთვის როცა მათზე ვინმე ზემოდან დახედვას დააპირებს ამ მიზეზით, ვეუბნები, რომ მათ ქართველის ბევრი გაფუჭებული ქართული საქმე გაუსწორებიათ, ბევრად ღირსეული ადამიანები არიან ვიდრე ბევრი ქართველი ერთად აღებული (რაც სრული სიმართლეა). მათ არ სჭირდებათ ჩემი დაცვა, მაგრამ მე მჭირდება რაღაცნაირად. რა მოხდება ეს რომ ძალიან განვაზოგადო? რა მოხდება, მაგალითად, ნახევარი საქართველო ჩინეთი რომ გახდეს? მაინც იგივე განწყობა მექნება?
ახლა ვხვდები რომ ეს მეგობრები უბრალოდ ძალიან გამორჩეული ადამიანები არიან თავის ერშიც და ჩვენშიც, და გლობალიზაციას ამასთან კავშირი არ აქვს. უბრალოდ ზოგჯერ გვიმართლებს და მარგალიტებს ვხვდებით.

ისე, გარდაუვალია გლობალიზაცია? პლანეტის რესურსები ხომ შეზღუდულია. ყოველთვის გაიმარჯვებენ ძლიერები. ახლა ხომ ხმლით და ერთი ხელის მოსმით აღარ ხდება დაპყრობა. ხდება ეკონომიკურად, ფსიქოლოგიურად, თანდათანობით. აღარ ვიარსებებთ პატარა ერები რამდენიმე დეკადაში? გავითქვიფებით თუნდაც ჩინეთსა და ამერიკაში? ცუდი იქნება ეს თუ კარგი?

ევოლუცია და ბუნებრივი გადარჩევა მხოლოდ ძლიერს დატოვებს. ვართ ჩვენ ძლიერები და გაგრძელების ღირსები? ჩვენ შეიძლება ვერც მოვესწროთ, მაგრამ ღირს ჩვენი ფასეულობები იმდენად, რომ დანარჩენ თაობებს შეუნარჩუნდეთ?
მეორე მხრივ, ხომ იბრძვიან ადამიანები ევოლუციის წინააღმდეგ? იბრძვიან წამლებით, ხელოვნური ჩარევებით, ძიებით.. იბრძვიან საკეისრო კვეთით (მაგალითად, ვიწროგავიანი დედების გენი ახლა მეტად ვრცელდება, არადა მალე მოეღებოდა ბოლო ჩარევის გარეშე). იქნებ ბრძოლისუნარიანობა უფრო საჭიროა? რაც არ უნდა არ მოსწონდეს ევოლუციას ჩვენი ფასეულობები, იქნებ შეიძლება მისი გადარჩენა ბრძოლით? მე მგონია, რომ ღირს გადარჩენა…

როგორც ჩანს, ზედმეტი ლმობიერება ყველა საქციელის მიმართ და ზედმეტი თავისუფლების მიცემა სისუსტეა. სისუსტეა, რადგან ყოველთვის იარსებებს მისი ბოროტად გამომყენებელი და საბოლოო ჯამში მას გადაუვლიან, გამოიყენებენ, შეჭამენ. ასევეა ეროვნული ფასეულობების გადარჩენის დროსაც. ახლა მესმის, რატომ აირჩიეს ტრამპი; რატომ წავიდა ბრიტანეთი ევროკავშირიდან – ლონდონის ფოტოებში თეთრკანიანი ადამიანების პოვნა გაგიჭირდებათ. არ ვამბობ, რომ ფერადკანიანი ცუდია, უბრალოდ ეს ინგლისი ის ინგლისი აღარ არის. ეს კულტურა ის კულტურა არ არის. მე ჯერ კიდევ ბევრი მაქვს წასაკითხი გლობალიზაციის თემაზე, ალბათ ჭკვიან ადამიანებს ბევრი აქვთ დაწერილი ამის შესახებ, თუმცა რაღაცნაირად ამ ქვეყნების შემყურე ეროვნულობის დაცვის გრძნობა იღვიძებს ჩემში და ცოტა მიხარია კიდეც ჩვენი ‘ჩამორჩენილობა’. შეგვიძლია ‘წინ წასულები’ დავინახოთ და ისე ავირჩიოთ გზა.

თავისუფლად ვაკრიტიკებდი ხოლმე ჩვენს ტრადიციებს, ნაკლს უფრო მეტს ვხედავდი, ვიდრე კარგს. ალბათ იმიტომ, რომ მზამზარეული მომერთვა ყველაფერი და მისთვის ბრძოლა არ დამჭირვებია.
ნაკლის კრიტიკა და გამოსწორება ცუდი არაა ისე, უბრალოდ რაღაცებთან სიფრთხილე არის საჭირო. ალბათ გადაწყვეტილებამდე კითხვა უნდა დავუსვათ ჩვენს თავს – რომელი მირჩევნია, ეროვნული ფასეულობები თუ გლობალიზაცია? ამის შემდეგ, შეიძლება რაღაცაზე უკან დავიხიოთ, თუნდაც მართლები ვიყოთ. ან არ დავიხიოთ.

მაგალითად, მე შეიძლება არ ვიყო ეკლესიური, შეიძლება ბევრი შეხედულება არ მომწონდეს, შეიძლება საკუთარი აზრი მქონდეს ღმერთზე, მაგრამ ვხვდები – ქრისტიანობა ერთ-ერთი მთავარი საყრდენია ქართველ ერში. ყოველთვის ასე იყო. შეიძლება განავითარო ეკლესია, ნაკლებზე მიუთითო, მაგრამ მის წინააღმდეგ ბრძოლა პირდაპირ ანგრევს საყრდენს. ეს ჩემი სიტყვები არ არის, ილიას ვიმეორებ რაღაც მხრივ, ჭავჭავაძეს. ილიას კითხვაც ახლა დავიწყე და ახლა აღმოვაჩინე რეალურად. სკოლაში ის თითქოს ისტორიული პერსონაჟი იყო, ახლა კიდევ ამქვეყნიური და თან ძალიან ძლიერი ადამიანია. რაც უფრო გადის დრო, უფრო მეტ პატივს ვცემ. რელიგიაშიც კარგად გაგვიმართლა ისე. ერთ-ერთი ყველაზე ჰუმანური და ადამიანური მათგანი გვაქვს.

იმას არ ვამბობ, რომ ყველა ტრადიცია დასაცავია და ყველა ისტორია ღირსეულია. ბალანსია მთავარი, ვიცი, და ერთ ადგილზე დგომის და უკუსვლის ფუფუნება არ გვაქვს. პატარა მაგალითი რომ ვთქვა, ჩემთვის ისიც დადებითი ცვლილებაა, რა გზითაც ჯეჯელავა ცდილობს წინსვლას და რასაც ამდენი უარყოფითი აჟიოტაჟი მოჰყვა. ქართული ზღაპრების კრიტიკაც რაღაც მხრივ ეროვნულ ნაწილს ურტყამს, მაგრამ იქნებ ამდენი მატყუარა, აფერისტი და მარტივი გზების მაძებარი მართლაც იმიტომ გვყავს, რომ ყველაზე გავრცელებული გმირი ჩვენს ზღაპრებში ნაცარქექიაა? (სავარაუდოდ პირიქით). ან თუნდაც დედინაცვალი რატომ უნდა იყოს ასეთი საშინელი სიტყვა. მე დღემდე ვერ გამოვიყენებ ამ სიტყვას დადებით კონტექსტში. სამუდამოდ მაქვს თავში ჩაბეჭდილი. გამზრდელს დავუძახებ ადამიანს, მაგრამ დედინაცვალს ვერა. ზღაპრებს კიდევ იმიტომ მიადგა ეს ადამიანი, რომ ბავშვის განათლება სკოლამდელი ასაკიდან იწყება. ამბობენ, რომ 4 წლის ასაკში ბევრი რამ ყალიბდება და მას შემდეგ ძირეულად აღარც იცვლება ადამიანი.

გამიგრძელდა საუბარი და აღარ შეგაწყენთ ჩემი დილემებით. თქვენ თუ გადაჭერით უკვე თქვენ თავთან, სიამოვნებით მოგისმენთ.

Boxtrolls და რევოლუცია stop-motion ანიმაციაში

სინამდვილეში ეს რევოლუცია 3 წლის წინ მოხდა :)) უბრალოდ ადრე როცა ტრეილერი ვნახე, ვერ დავიჯერე და ვერც წარმოვიდგინე რომ კომპიუტერი არ გამოიყენებოდა ანიმაციისთვის, რადგან ალტერნატივა სრული სიგიჟეა. თურმე ამ სიგიჟეს აკეთებენ და არაადამიანური გზით არის ფილმი შექმნილი. ვისაც ჩემსავით არ ეჯერა, მათთვის ვწერ ამ პოსტს 🙂

stop-motion არის ერთ-ერთი ტექნიკა კინემატოგრაფიაში, როდესაც ვიდეოს ნაცვლად ძალიან ბევრ კადრს იღებენ. მაგალითად 1 წამისთვის 12-24 კადრს და თითოეულ მათგანში ობიექტ(ებ)ის მდგომარეობა სულ ოოოდნავ არის შეცვლილი. შედეგად, კადრების გადაბმით ანიმაცია გამოდის.

Credit: Jason Ptaszek / LAIKA, Inc.
Credit: Jason Ptaszek / LAIKA, Inc.

ზუსტად ასეთი მეთოდის გამო, ბევრი რამე ძალიან რთული გასაკეთებელია, განსაკუთრებით სახის მოძრაობა, საუბარი, ემოციები. ანიმატორები ერთი კვირის განმავლობაში დაახლოებით 4-5 წამის ვიდეოს ქმნიდნენ.

ანიმაციური სტუდია Laika ამ 120-წლიანი ტექნიკით ქმნის ფილმებს და Boxtrolls მისი ერთ-ერთი ბოლო ნამუშევარია. რატომღაც ჩვენთან სიახლეებში მარტო იმ კუთხით გამოჩნდა, რომ მის ტრეილერში ერთსქესიანი ოჯახი იყო ნახსენები.

ინტერვიუებში კარგად ჩანს თუ რამდენად მრავალფეროვან პრობლემებზე მოუწია გუნდს მუშაობა. მაგალითად, როგორ ცხელდებოდა პატარა ნათურები და ობიექტებს აზიანებდა. როცა LED ნათურებით ჩაანაცვლეს ყველაფერი, განათების მეტი კონტროლი გაუჩნდათ. თვითონ პერსონაჟების თვალებშიც პატარა ნათურებია ჩადგმული, რადგან ტროლები ძირითადად მილებში და ჩაბნელებულ ადგილებში იყვნენ და სხვანაირად მბრწყინავ და ცოცხალ თვალებს ვერ აკეთებდნენ.

 

ცეცხლი, წყლის ათინათები, ტანსაცმლის დიზაინი, უამრავი წვრილმანი დეტალი…

 

ერთ-ერთი რევოლუციური ნაწილი მათ ნაშრომში 3D ბეჭდვის გამოყენებაა. თქვენი აზრით როგორ აკეთებენ სახის ანიმაციას? ყოველი კადრისთვის შესაბამის სახეს (ან თავს) ბეჭდავენ და მერე ობიექტს წამში 24-ჯერ უცვლიან სახეს :))

faces

მოკლედ, შემოქმედების ზეიმია ეს ფილმი 🙂

თუ არ გინახავთ ან ამ თვალით არ შეგიხედავთ, შეგიძლიათ ნახოთ და დატკბეთ დეტალებისადმი ამოდენა სიყვარულით და ზოგადად ძალიან საყვარელი პერსონაჟებით.

 

 

ისე, ძველი ქართული მულტფილმებიდანაც ბევრი stop-motion ტექნიკით იყო მგონი გადაღებული, გარეგნულად თითქოს ეგრეა. მაგალითად ბომბორა, კომბლე, საზამთრო… არა?

 

რატომ PHP?

threads

ეს მორიგი სტანდარტული პოსტი არ არის ენების / პლატფორმების დაპირისპირებაზე. უამრავი ნეგატიური სტატიის და მოსაზრების მიუხედავად წლებია რაც php-ის ჩემს გულში განსაკუთრებული ადგილი უჭირავს და სულ ვცდილობდი დამედგინა რატომ. ბოლოს სიყვარულის სიბრმავეს დავაბრალე და ტკბილ მოგონებებს, რაც საყვარელ ხალხთან და პროექტებთან მაკავშირებდა, მაგრამ ახლა მე მგონი კიდევ ვიპოვე ერთი დიდი მიზეზი.

მოდი ცოტა შორიდან დავიწყებ.
ერთხელაც, .net რომ ვითარდებოდა ვებში, შემოვიდა asp ვებ ფორმები და პოპულარული გახდა. რამდენჯერ ვცადე შიგნით გარკვევა, რა წიგნები არ წავიკითხე, მაგრამ არ მიმივიდა გული არცერთხელ, თუმცა მიზეზს ვერ ვასახელებდი მაშინ. ეგ მიზეზი იყო თავსმოხვეული ხელოვნურობა. გეუბნებოდა ფრეიმვორკი, რომ მე ვიცი რასაც ვაკეთებ, შენ მარტო ეს ღილაკი დასვი და იმას დააჭირე. მერე მიდიოდა და ზურგს უკან რას აკეთებდა?! 😀 ამხელა სტეიტს დაათრევდა აქეთ იქით რიქვესთებს შორის. მე მგონი პლატფორმა კი არა, ერთი დიდი workaround იყო ვებისთვის.

ვერ ვიტან როცა ფარდის უკან აკეთებენ ყველაფერს. მოხდება შეცდომა და კაცმა არ იცის ვისი და რისი გამოწვეულია სინამდვილეში.

ახლა ჯავა 😀 ჯავა მიყვარს. მაგრამ ვებში ვერ შევეგუე ჯავას. მე მგონი რეალურად ახლა გავიაზრე თუ რატომ ვიყენებთ მისთვის Application სერვერს და არა ვებ სერვერს. უხეში ანალოგია რომ გავაკეთო, წარმოიდგინეთ რომ როგორც დესკტოპისთვის გაუშვებთ რაღაც პროგრამას, ანალოგიურად უშვებთ თქვენს ერთ პროგრამას სერვერზე ყველა მომხმარებლისთვის. ერთს! ყველასთვის! მთელი პარალელიზმი შიგნით არის ფაქტიურად.

Java EE-ში რიქვესთების საპასუხოდ პროგრამისტები ვწერთ სერვლეტ კლასებს, იქ კი instance ცვლადების გაკეთება არ არის კარგი. იცით რატომ? იმიტომ რომ თითო სერვლეტის ერთი ობიექტი გამოიყენება ყველა რიქვესთის საპასუხოდ (მთლად მაგაზე დაყრდნობაც არ შეიძლება, რადგან კონტეინერი აკონტროლებს როდის მოკლას ან ჩაანაცვლოს ის ინსტანსი). სტატიკური რაღაცები, სინგლტონ კლასები – ყველაფერი ჩვეულებრივ არსებობს აპლიკაციაში და shared არის მომხმარებლებს შორის. სპეციალურადაც კი არის ობიექტი – ‘აპლიკაციის კონტექსტი’ რომელიც სერვლეტებს შორის shared მონაცემებს დაატარებს და არაერთ best practice-ში გამოიყენება, თუნდაც რაღაც ობიექტების კეშირებისთვის. ამ ყველაფერს კი სჭირდება სინქრონიზაცია. უნდა იცოდეს პროგრამისტმა რა ბიბლიოთეკები და კლასებია thread-safe, იცოდეს კოდის რა ნაწილი მოხვდება ცალკე ნაკადში და რა ნაწილი იქნება გაზიარებული. მერე შესაბამისად lock-ებით და სინქრონიზაციის სხვადასხვა მექანიზმებით უნდა აკონტროლოს ეს ყველაფერი.

იყო რაღაც ფრეიმვორკები, ახლაც არის. ახლების ნახვის სურვილი აღარც გამჩენია მათ შემდეგ, იმიტომ რომ მე მგონი იმ ვებ ფორმებზე უარესად აფარებდნენ ფარდებს ყველაფერს. მახსოვს Struts რომ მიშრობდა სისხლს. xml-ში აკონფიგურირებდი და მერე ჯადოსნურად უნდა ემუშავა ბევრ რამეს. მაგრამ უმეტეს გაშვებაზე ერთი შეცდომა გამოდიოდა ხოლმე, რაც ჭირივით მეზიზღებოდა 😀 ფაილს ვერ ვპოულობო. ვერ გაიგებდი რა უნდოდა, xml-ში გამოგრჩა წერტილი თუ გადატვირთვა დააკლდა სერვერს. Spring-ზე არც დავიწყებ…

asp.net-ზე როცა იწერება ვებ აპლიკაცია, იქაც ერთი პროგრამა ეშვება. იქაც თუ შექმნით სტატიკურ კლასს, საერთო იქნება და რაღაც საერთო კონტექსტის ობიექტიც ჰქონდათ თუ სწორად მახსოვს. მერე asp MVC ფრეიმვორკი რომ შექმნეს, იქ კარგად ცდილობდნენ ყველა რიქვესთი stateless ყოფილიყო და როცა მომიწია მაგით წერა, ერთი სიამოვნება იყო ჩემთვის რადგან ფაქტიურად ზუსტად ისე ვწერდი როგორც php-ში.

(ცოტა ვურევ ახლა მე ერთმანეთში რაღაც რაღაცებს, მაგრამ ყველაფერზე რომ ვრცლად დავწერო, მთლიანი ბლოგი არ მეყოფა ალბათ).

განა ვაკნინებ ამ პლატფორმებს და ფრეიმვორკებს (ვებ ფორმების გარდა), უამრავი არაადამიანური შრომა არის ჩადებული და მეც წლების მანძილზე გამომიყენებია. მადლობის მეტი რა მეთქმის.
მარტო იმას ვამბობ რომ გაცილებით სასიამოვნო და კომფორტულია ისეთ გარემოში წერა, სადაც ამხელა კომპლექსურობა მოხსნილია და თანაც ისეა მოხსნილი რომ ფარდის უკან გადაძრომა არ გიწევს ხშირად. ჩემთვის ერთ-ერთი ეგეთი გარემოა php.

მეორე გახდა node.js, რომელზეც ქვევით ვიტყვი უფრო დეტალურად.

როცა PHP-ის ვებ სერვერზე ვიყენებთ, უმეტეს შემთხვევაში ისე ვაკონფიგურირებთ რომ ის არ ინახავს არანაირ state-ს. თუ CGI-ის, FastCGI-ის ან Apache-ს Prefork რეჟიმს გამოვიყენებთ, სერვერთან მოსული თითოეული რიქვესთისთვის ახალი პროცესი გაეშვება და მარტო ერთ ნაკადში შესრულდება php-ის კოდი. მაშინაც კი თუ php-ის კომპილირებული ფაილების კეშირებას ვაკეთებთ, სკრიპტის თითოეული ინსტანსი მაინც ცალკე შეიქმნება და ფიზიკური მეხსიერებაც ცალკე გამოეყოფა.
თურმე სახელიც ჰქონია ასეთ მიდგომას – Shared nothing architecture.

მესმის რომ წარმადობის პრობლემა შეექმნება ასე, მაგრამ საშუალო ზომის ვებ აპლიკაციების შემთხვევაში რამდენჯერ მისულხართ მაგ პრობლემამდე?

(ცალკე დეველოპმენტის რეჟიმში კიდევ – არ ვიცი როგორ ახერხებს რომ კოდი სერვერის მხარეს კომპილირდება და მაინც წამიერად მუშაობს. არადა ჯავაზე ან visual studio-ში თუ ვარ, ყველა გაშვებაზე უნდა დაბილდოს-დალინკოს და აშკარად ვამჩნევ მაგას. დაკომპილირებულ ბიბლიოთეკებში ბოდიალი სხვა თემაა კიდევ..)

ჰოდა node.js-ს რაც შეეხება, მანდ საერთოდ მარტო ერთი ნაკადი გვაქვს. მერე უკან, ჩვენს გარეშე კი აქვს რაღაცები გაპარალელებული, მაგრამ პროგრამისტები რასაც ვწერთ, იქ ერთისთვის ვწერთ და სრულიად არ გვანაღვლებს race condition-ები. მაგის მოდელზე ჯობია ცალკე პოსტს დავწერ.
node-ში წერასაც ექნება თავისი ნაკლები და ბევრჯერ წავიმტვრევ ალბათ ცხვირსაც, მაგრამ ნაკადებზე რომ არ ვფიქრობ, ძალიან მომწონს.

ისიც მესმის, რომ ნელ-ნელა გარდაუვალი გახდება წარმადობაზე ფიქრი და წინსვლისთვის მაინც მოგვიწევს ისეთი პროგრამების შექმნა, რომლებიც ბევრი პროცესორისთვის და ბევრი ნაკადისთვის იმუშავებს, მაგრამ რაღაცნაირად იმედი მაქვს რომ იქნება რაღაც იდეები (მაგალითად როგორც node.js ან როგორც nosql ბაზები) და ნაწილობრივ მაინც მოგვაცილებენ shared state-ის თავისტკივილს.

მეტყვით ალბათ, რომ სიზარმაცის და Thread-ების აზრზე არ ყოფნის გამოა ეს ყველაფერი გამოწვეული. მაგის უარყოფას არ დავიწყებ 🙂

ჯავასკრიპტის ხრიკები

ფოტო jstips-დან

jstips-header-blog

ადრე ჯავასკრიპტის ერთი ბიბლიოთეკის გარჩევა მომიწია, რომელიც მინიმიზატორში იყო გატარებული და მაგის აღდგენის პროცესში ის გზები შემხვდა რითიც მინიმიზატორები კოდის მოცულობას ამცირებენ. ყველაზე მეტად ცხადია ცვლადების სახელების ერთ-ორ ასომდე დაყვანა ამცირებს. მაგის გარდა კიდევ იყო რაღაცები, რასაც საღ გონებაზე პროგრამისტი არასდროს გააკეთებს, მაგრამ just for fun 😀 გთავაზობთ რამდენიმეს გამოსაცნობად:
(მერე ისეთებსაც, რასაც აზრი აქვს)

1. როგორ ჩაწერდით false-ს ორი სიმბოლოთი? true-ს?

!1 false, !0 true

2. როგორ შეამცირებდით ამ კოდს?

if (a) b();

ამათ?

if (!a) b();

if (a) {
b = 1;
c = 2;
}

&& და || ჯავასკრიპტშიც short-circuit ოპერატორებია, ანუ გამოსახულების შესრულებისას როგორც კი ცხადი გახდება შედეგი, შემდეგ აღარ გრძელდება დანარჩენი ნაწილების ევალუაცია, ფუნქციების გამოძახება, ა.შ. ამიტო if-ის მაგივრად შეგვიძლია დავწეროთ a&&b().
მეორე შემთხვევაში იქნება a||b().
მესამე შემთხვევაში დიდი არაფერი ხდება, უბრალოდ მინიმიზატორები ხშრად ერთ ბრძანებად აერთიანებენ ყველაფერს და მძიმით გამოყოფენ. მერე ბლოკების გაკეთება აღარ უწევთ.
if (a) b=1, c=2

3. ყველაზე მოკლედ როგორ შეამოწმებთ ასეთ რამეს ცვლადისთვის: თუ ცვლადი არის undefined, 0, false, “”, null ან NaN – ყველა ამ შემთხვევაში დააბრუნოს false, წინააღმდეგ შემთხვევაში true.
(ეს მინიმიზატორში არ იყო, უბრალოდ კოდში ხშირად კარგად გამომდგომია).

bool ტიპად გადაქცევით: result = !!a

4. როგორ შეამცირებდით ამ ნაწილს? ვთქვათ რაღაც arg-ის ვალიდაციას აკეთებთ და თუ არაა განსაზღვრული, default მნიშვნელობას ანიჭებთ. ესეც არ არის მინიმიზატორში.

var options = (arg) ? arg : [];

ჯავასკრიპტში && და || ცოტა არასტანდარტულად იქცევიან – boolean-ს კი არ აბრუნებენ შედეგად, არამედ იმ ოპერანდს, რომელიც გამოსახულების ბედს გადაწყვეტს.
მაგალითად 1 && 0 && false დააბრუნებს 0-ს.

შესაბამისად ის გამოსახულება უფრო ლამაზად შეგვიძლია ასე ჩავწეროთ

var options = arg || [];

4. ამას მინიმიზატორი არ აკეთებს, მაგრამ, ვთქვათ რიცხვის ქვემოთ დამრგვალება გვინდა (ნოლისკენ). როგორი იქნებოდა მაგის ყველაზე მოკლე და სწრაფი ვარიანტი?

მოდი ჯერ პირდაპირ დავწერ. ქვემოთ დამრგვალებისთვის არსებობს ფუნქცია Math.floor(), თუმცა ეს სტანდარტულად ამრგვალებს negative infinity-ისკენ. ანუ 12.6 გადავა 12-ში, მაგრამ -12.6 გადავა -13-ში. ამ კითხვის პასუხში ეგ შემთხვევა არ გაითვალისწინება (და ისედაც მე პირადად უფრო ხშრად ნოლისკენ დამრგვალება უფრო მჭირდება, რომ -12.6 გახდეს -12, რადგან ნიშანი სხვა დატვირთვით მაქვს ხოლმე).
ჰოდა გამოვიდა შემდეგი:

foo > 0 ? Math.floor(foo) : Math.ceil(foo)

თუ არ ვართ დარწუნებული რომ foo რიცხვი იქნება და NaN-ის მიღება არ გვინდა, მაშინ შემოწმებების დამატება მოგვიწევს:

typeof foo === 'number' && !isNaN(foo) && foo !== Infinity
? foo > 0 ? Math.floor(foo) : Math.ceil(foo) : 0;

ჰოდა ახლა ეს ყველაფერი ჩავწეროთ ორი სიმბოლოთი 🙂 foo-ს გარდა ცხადია

ბინარული ოპერაციები დაგვიჭრდება აქ, ორი ვარიანტი გვაქვს – ორმაგი ბინარული უარყოფა ან ბინარული ‘ან’ ნულთან.
~~foo
foo|0

თუ ბინარული ოპერაციის დეტალების ნახვა გინდათ, ცოტა ამ ლინკზე წერია.

5. 1000000, 0.0000023 და სხვა ბევრ ნულიანი რიცხვების დაპატარავება

1e6, 23e-7 – ნულების თვლა ცუდია 😀

ხატვა ვექტორებით და ყველაზე მოსახერხებელი პროგრამა

ამას წინათ ჩემს ძველ ნახატს გადავაწყდი და ერთი ისტორიის მოყოლა მომინდა.
ადრე, სანამ flat სტილი შემოვიდოდა მოდაში, აღფრთოვანებული ვიყავი ხოლმე მხატვრებით, რომლებიც ძალიან დეტალურად და ოდნავ რეალისტურად ხატავდნენ ვექტორებით. ვცდილობდი მათგან მესწავლა და რადგან წესიერი მხატვარი არა ვარ, ფოტოების ყურებით ვაწყობდი ხოლმე ამ ნახატებს სავარჯიშოდ (ოთხი წელი გასულა უკვე v_v).

cupcake

სიტყვა ვექტორულს იმიტომ ვახსენებ, რომ ეგრე აწყობა რადიკალურად განსხვავდება ნახატის ხელით შექმნისგან. კომპიუტერში ორ განზომილებაში ხატვისთვის ძირითადად რამდენიმე ვარიანტი გვაქვს – ან რასტრული, ან ვექტორული, ან კოდის დაწერა და იმით ხატვა :)) ბოლო არ გვინდა და მოდი მოკლედ ვიტყვი წინა ორის შესახებ:

რასტრულის შემთხვევაში ვიღებთ და სხვადასხვა ფერად ვაფერადებთ სათითაო პიქსელს, აი მაგალითად ფოტოშოპში ფუნჯით როცა ვხატავთ ან რაიმე jpg, png სურათს ვამუშავებთ. ამის გამო, როცა შემდეგ ნახატს ვადიდებთ, ერთი პიქსელის ფერი იწელება სხვადასხვა პიქსელზე. პიქსელის ოთხკუთხედობის გამო, ორი ფერის შეხების ადგილი ძალიან მახინჯდება. დაპატარავების დროსაც გვაქვს საზღვრების პრობლემა.

ვექტორული ხატვის დროს პიქსელებს კი არ ვაფერადებთ, არამედ სასურველი ფორმის გარშემოწერილობას აღვწერთ წირის საშუალებით. ფაქტიურად უხილავ კონტურებს ვავლებთ და ფორმას ფერს ვაძლევთ. ამის შედეგად, რაც არ უნდა გავზარდოთ გარშემოწერილობა, პიქსელები მაგის შესაბამისად გაფერადდება და საზღვრების ხარისხი არ გაფუჭდება.

pen_tool

რასტრული ხატვა შედარებით მარტივია, დროც ნაკლები სჭირდება, და ზოგი ამოცანისთვის სავსებით საკმარისია, მაგრამ თუ არის შემთხვევა, რომ სხვადასხვა ზომით გვჭირდება ილუსტრაცია ხარისხის დაუკარგავად, მაშინ იძულებული ვართ ხოლმე ვექტორულად გავაკეთოთ.

vector_raster

Adobe-ს პროდუქტები ძალიან მაგარია ჩემი აზრით და მეც ძალიან მიყვარს, მაგრამ აზრზე ვერ მოვდიოდი ზოგიერთ ნახატს როგორ აკეთებდნენ მაგ პროგრამებით, აი მაგალითად როგორც ეს ადამიანი ხატავს.

რასაც ეგ აკეთებს ვიდეოში ჩრდილებისთვის ოვალური გრადაციებით (წრიული არა, ოვალური) და ლეველებით, ფოტოშოპში და ილუსტრატორში იყო შეუძლებელი. ახლა მგონი დაამატეს ილუსტრატორში, მაგრამ ჩემთვის ძველებურად მოუხერხებელია მაგის გამოყენება მოკლე დროში. კაი ხანი ვეძებე პროგრამა რაც ვიდეოშია – როგორც ჩანს იყო ეგეთი – Xara Xtreme ლინუქსისთვის. ვინდოუსისთვის არსებობს Xara Photo and Graphic designer

მას შემდეგ შემიყვარდა მისი სიმარტივე და მოსახერხებელი UI. აქაც არის ფენების ცნება.
ასე ვექტორებით ხატვის დროს მაუსიც საკმარისია ჩემი აზრით და დაფა არ არის აუცილებელი.

pearl

მერე იყო კიდევ რამდენიმე ნახატი, მაგრამ ბევრი დრო ვეღარ გამოვნახე მაგ სქილების დასახვეწად:

chocolate

ტექსტურებისთვის და სხვა დამუშავებისთვის ზოგჯერ ბოლოს ისევ ფოტოშოპში გადმომქონდა ხოლმე, მაგალითად ეს დრაკონი…

dragon

ისე, მაგ პერიოდში წარმოდგენა არ მქონდა როგორ წერდნენ პროგრამისტები ასეთ პროგრამებს. მერე მაგისტრატურაზე გავიცანი ერთ-ერთი ძალიან ძალიან მაგარი ლექტორი – გოდერძი ფრუიძე, რომელიც ამ წიგნით გვიკითხავდა კურსს – Computer Graphics and Geometric Modelling: Implementation & Algorithms

მართალია, ჩემი სიზარმაცის და მოუცლელობის შედეგად მხოლოდ ბეზიეს წირები მახსოვს, მაგრამ ზუსტად ეგ ბეზიეს წირების ალგორითმია თურმე, რითიც ვხატავთ ამ ფორმებს.

bezier